Sommige ideeën ontstaan niet achter een bureau, tijdens een brainstormsessie of vanuit een zorgvuldig uitgewerkt plan. Sommige ideeën ontstaan vanuit een gemis. Vanuit een verlangen om iets vast te houden waarvan je voelt dat het langzaam naar de achtergrond dreigt te verdwijnen.

Het idee voor het Vreugdeboekje ontstond tijdens een periode waarin ik steeds vaker merkte hoe sterk verdriet herinneringen kan kleuren. Een gebeurtenis die ooit vreugde bracht, kreeg na een verlies een andere lading. Foto’s die ooit een glimlach op mijn gezicht toverden, riepen ineens pijn op. Voorwerpen die verbonden waren aan liefdevolle herinneringen voelden zwaar, omdat ze tegelijkertijd zichtbaar maakten wat er niet meer was.

Dat besef bracht een belangrijke vraag met zich mee. Wat gebeurt er wanneer verdriet langzaam over herinneringen heen groeit? Wat gebeurt er wanneer een verlies zo groot wordt dat het niet alleen het heden beïnvloedt, maar ook de manier waarop we naar het verleden kijken?

In mijn eigen leven merkte ik hoe gemakkelijk het brein de neiging heeft om terug te grijpen naar wat ontbreekt. Een foto van mijn dochter herinnerde mij niet alleen aan haar lach, maar ook aan haar afwezigheid. Een herinnering aan een fijne dag werd ongemerkt gevolgd door het besef dat die tijd voorbij was. Zonder dat ik het doorhad, begon het verdriet soms meer ruimte in te nemen dan de vreugde die er ooit aan voorafging.

Dat voelde oneerlijk. Niet omdat het verdriet er niet mocht zijn. Verdriet hoort bij liefde. Verdriet vertelt ons dat iets waardevol was. Tegelijkertijd voelde ik dat ik iets dreigde kwijt te raken wat minstens zo belangrijk was: de herinnering aan de vreugde zelf.

Langzaam ontstond het idee om bewust kleine momenten van vreugde vast te leggen. Geen grote prestaties. Geen indrukwekkende gebeurtenissen. Juist de kleine dingen die gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Een onverwachte glimlach. Een fijn gesprek. Zonlicht dat precies op de juiste plek naar binnen valt. Een kop cappuccino die gedeeld wordt met iemand van wie je houdt. Een vogel die zich niets aantrekt van alle zorgen die mensen kunnen hebben.

Door zulke momenten op te schrijven gebeurt er iets bijzonders. Het brein krijgt de kans om opnieuw stil te staan bij wat goed was. Niet als ontkenning van pijn, maar als aanvulling op het volledige verhaal. Vreugde en verdriet blijken namelijk verrassend goed naast elkaar te kunnen bestaan.

Het Vreugdeboekje is daarom geen positiviteitsproject. Het vraagt niemand om altijd gelukkig te zijn of moeilijke gevoelens weg te drukken. Integendeel. Het boekje ontstond vanuit de overtuiging dat het leven ruimte mag bieden aan alles wat gevoeld wordt. Juist in periodes van verlies, stress, overprikkeling of verdriet kan het helpen om af en toe bewust op zoek te gaan naar iets wat licht geeft.

Soms bestaat dat licht uit niets meer dan een herinnering aan een mooie dag. Soms uit een klein gebaar. Soms uit een foto waarvan je ineens beseft dat het moment dat erop staat werkelijk heeft bestaan. Dat moment was echt. Die lach was echt. Die verbinding was echt. Niemand kan dat achteraf afpakken.

Het Vreugdeboekje is uiteindelijk een uitnodiging geworden om die momenten niet verloren te laten gaan tussen alle dagelijkse zorgen, verdrietige gebeurtenissen of moeilijke periodes. Niet omdat vreugde belangrijker is dan verdriet, maar omdat beide samen het verhaal van een leven vertellen.

Wie bladzijde voor bladzijde kleine momenten verzamelt, ontdekt vaak iets bijzonders. Vreugde blijkt niet verdwenen te zijn. Ze had alleen een plek nodig om bewaard te worden.

🌿 Voor jouw Losse Blaadjes Map

Sommige momenten verdienen een plek om bewaard te blijven. Download de cover en eerste pagina van het Vreugdeboekje en begin met het verzamelen van kleine stukjes licht.

📁 Stop in jouw Losse Blaadjes Map

⬇ Download

[cover + pagina(‘s)]