Een rauw, eerlijk en soms pijnlijk confronterend verhaal, waarin de schrijfster niets verbloemt. Juist doordat het zo direct en ongefilterd is, raakt het. Tussen de scherpe observaties zitten momenten van kwetsbaarheid en humor die het geheel lucht geven en menselijk maken. Soms is het lastig om de tijdlijnen vast te houden, maar dat voelt tegelijk ook heel authentiek ADHD en maakt het verhaal juist eigen. Geen gepolijste roman, maar een authentiek verslag dat je meeneemt in de complexiteit van relaties, keuzes en overleven.