Dit boek gaf mij voor het eerst taal aan iets wat ik al mijn hele leven voelde:
dat er momenten zijn waarop je hoofd iets weet, maar je gedrag iets heel anders doet.
Steve Peters beschrijft dit als de chimpansee — het emotionele, impulsieve deel van ons brein dat soms het stuur overneemt. Voor veel mensen is dit een eyeopener: je bent niet zwak, niet dom, niet ‘stuk’. Je brein doet wat het geleerd heeft te doen.
Tegelijk wil ik hier een kanttekening maken.
Voor mensen met ADHD, trauma of langdurige stress werkt dit model niet altijd zo overzichtelijk. Emoties zijn dan geen ‘losstaand aapje’ dat je kunt temmen, maar een diep verweven systeem waarin veiligheid, prikkels en verbinding een grote rol spelen.
Zie dit boek daarom niet als een handleiding om jezelf te controleren,
maar als een uitnodiging om jezelf beter te begrijpen.
Niet minder voelen.
Niet beter presteren.
Maar milder kijken naar wat er in je gebeurt.
Geef een reactie