Ik heb zo vaak geprobeerd je te bellen. Zo vaak je naam op mijn scherm gezien, mijn duim boven de belknop. Telkens weer die hoop—dat dit de keer zou zijn dat je blijft. Dat je niet ophangt, dat ik je stem langer hoor dan dat ene woord: “doei.”
Vaak nam je niet op. Alleen maar stilte. Geen stem, geen reactie. Voicemail. En hoe langer dat duurde, hoe meer ik me begon af te vragen… Wat zou ik eigenlijk nog zeggen als je wél opneemt?
Ooit wist ik het. Ooit had ik een hele lijst met woorden in mijn hoofd. Dingen die ik je wilde vertellen, vragen die ik wilde stellen. Maar nu? Nu weet ik het niet meer.
Zou ik beginnen met “Hey lieverd”? Of voelt dat voor jou niet meer zo?
Zou ik vragen “Hoe gaat het met je?” of is dat een vraag waar je geen antwoord op wilt geven?
Zou ik zeggen dat ik je mis, of leg ik dan weer te veel op je schouders?
Misschien zou ik gewoon stil zijn, luisteren naar je ademhaling, hopen dat je dit keer niet meteen ophangt.
Of misschien moet ik het wel eerlijk zeggen: “Ik weet niet meer wat ik moet zeggen.”
Niet omdat ik niets te zeggen héb, maar omdat ik bang ben dat elk woord verkeerd zal vallen. Dat ik je weer verder van me wegduw, terwijl ik je alleen maar dichterbij wil.
Ik weet niet wat de juiste woorden zijn. Maar ik weet wél dat ik nog steeds luister. Dat ik er nog steeds ben. En dat, als jij ooit besluit om te blijven en te praten, ik alles opzij zal zetten om te horen wat jij te zeggen hebt.
Liefs Mamma ❤️❤️❤️
Geef een reactie