Morgen is mijn dochter jarig. En misschien omdat het tegelijk Moederdag is, schoot er ineens een gedachte door mijn hoofd die me onverwacht diep raakte: waarom noemen we het eigenlijk een verjaardag? Waarom geen baardag? Alsof op die dag alleen een kind geboren werd. Terwijl ergens, op hetzelfde moment, ook een vrouw ontstond. Een moeder.
🌿 Achter iedere verjaardag staat een vrouw
Ik denk dat we daar vreemd genoeg weinig bij stilstaan. Verjaardagen draaien meestal om het kind. Om slingers, cadeaus, taart, leeftijd, herinneringen en het vieren van een nieuw levensjaar. En natuurlijk is dat logisch. Maar achter iedere verjaardag staat ook een vrouw die ooit haar lichaam opende om dat leven mogelijk te maken. Een vrouw die droeg, wachtte, voelde, hoopte, twijfelde, pijn leed en veranderde. Want een kind wordt niet alleen geboren. Een moeder wordt dat ook.
Juist vandaag raakt die gedachte me extra omdat moederschap voor mij niet alleen verbonden is aan liefde, maar ook aan gemis. Omdat mijn dochter jarig is en ik tegelijkertijd leef met een stilte die nooit helemaal stil wordt. Op zulke dagen voel ik hoe moederschap niet ophoudt wanneer contact ingewikkeld wordt of verdwijnt. Een moederhart trekt zich niets aan van afstand, tijd of omstandigheden. Dat blijft zoeken, voelen en herinneren. Soms zacht. Soms rauw.
🌿 Wanneer een moeder geboren wordt
Toen ik moeder werd, dacht ik eerlijk gezegd vooral aan het kind dat geboren zou worden. Niet aan de vrouw die ik zelf zou worden. Niemand vertelt je echt dat moederschap niet alleen iets toevoegt aan je leven, maar je ook volledig verandert. Alsof er een nieuwe laag in je ontstaat die nooit meer verdwijnt. Vanaf dat moment draag je iemand niet alleen meer in je buik, maar voor altijd ergens in jezelf. Misschien is dat ook waarom moeders zich zo diep kunnen verliezen in hun kinderen. Omdat een deel van jezelf voortaan buiten je lichaam verder leeft.
Toch voelt het soms alsof de moeder in onze maatschappij snel onzichtbaar wordt. Alsof haar rol vanzelfsprekend wordt zodra het kind er eenmaal is. We vieren de baby, maar vergeten vaak de vrouw die beviel. We vragen hoe het met het kind gaat, maar minder vaak hoe het moederschap werkelijk voelt. Terwijl juist daar zoveel verborgen verhalen liggen. Over uitputting. Liefde. Angst. Schuldgevoel. Zachtheid. Overleven. En over hoe een vrouw zichzelf soms opnieuw moet leren kennen nadat ze moeder is geworden.
🌿 Waarom het idee van een baardag me raakt
Die gedachte over een “baardag” raakt me misschien zo omdat het woord iets zichtbaar maakt wat vaak vergeten wordt: achter iedere geboorte staat een moeder die die dag óók opnieuw geboren werd. Niet perfect. Niet meteen vol wijsheid of rust. Maar wel voorgoed veranderd.
Ik denk dat veel moeders dat herkennen, ook als ze het nooit hardop zeggen. Dat een verjaardag niet alleen een herinnering is aan de geboorte van een kind, maar ook aan een versie van jezelf die toen ontstond. De vrouw die je was vóórdat je moeder werd, en de vrouw die daarna langzaam gevormd werd door liefde, zorgen, slapeloze nachten, angst en verbondenheid.
Misschien is dat uiteindelijk wat ik vandaag voel. Dat moederschap niet stopt bij aanwezigheid, contact of perfectie. Dat het dieper zit dan dat. Bijna lichamelijk. Alsof een moeder altijd verbonden blijft met het leven dat ooit onder haar hart groeide, zelfs wanneer woorden, afstand of stilte ertussen komen te staan.
En misschien raakt het me daarom extra dat haar baardag dit jaar precies op Moederdag valt. 💔🌿
Meer lezen hierover?
- The Matrescence – becoming a mother
Over hoe een vrouw verandert wanneer ze moeder wordt. - Pregnancy reshapes the brain – National Geographic
Mooi artikel over hoe moederschap vrouwen blijvend verandert. - Recensie: Matrescence by Lucy Jones
Over de emotionele en psychologische geboorte van een moeder.
Geef een reactie