— Van poltergeist naar verhaal

Soms denk ik terug aan hoe mijn website begon. Niet als een plan. Niet als een strategie. Niet als een zorgvuldig opgebouwd project met structuur en categorieën. Maar als een explosie. Alsof jarenlang opgekropte woorden eindelijk ergens heen moesten. Blogs verschenen in een stroom van emoties, herinneringen, verdriet, boosheid en verwarring. Alles liep door elkaar heen. Trauma, ouderverstoting, ADHD, familiepijn, liefde, schaamte, woede en verlangen.

Als ik er nu op terugkijk, voelde het bijna als een poltergeist van woorden. Alsof mijn binnenwereld eindelijk door de muren brak.

En misschien was dat ook precies wat nodig was.

Want soms begint heling niet met overzicht of rust, maar met ontlading. Met alles eruit gooien wat jarenlang geen plek heeft gekregen. Veel mensen die trauma of complexe rouw meemaken herkennen dat gevoel. Het moment waarop emoties zich niet langer netjes laten ordenen, maar in losse flarden naar buiten komen. Psychologen beschrijven dat schrijven en verhalen vertellen kan helpen om chaotische ervaringen langzaam betekenis te geven. Meer hierover lees je via  Psychology Today over narratieve therapie en helend schrijven.

🌿 Wanneer schrijven verandert van ontlading naar betekenis

In het begin schreef ik vooral vanuit pijn. Vanuit overleving. Niet om iets moois te maken, maar omdat de woorden eruit moesten. Er zat weinig structuur in. Soms voelde het alsof ik een digitale storm achterliet op mijn website. Een verzameling losse stukken verdriet die allemaal tegelijk om aandacht vroegen.

Tot professor zoon mij een belangrijke vraag stelde:

“Maar wie is die vrouw eigenlijk?”

Niet alleen:

• wat is haar overkomen,
  maar:
• waar komt zij vandaan?
• welke geschiedenis draagt zij mee?
• welke trauma’s?
• welke patronen?
• welke verlangens?
• en hoe is zij eigenlijk de ‘KUTste moeder’ geworden?

Die vraag veranderde alles.

Want ineens ging het niet meer alleen over gebeurtenissen. Het ging over wortels. Over context. Over het begrijpen van de mens achter het verdriet. En precies daar begon mijn website langzaam te veranderen van een verzameling emoties naar een levensverhaal.

🌿 Narratieve therapie zonder behandelkamer

Pas later besefte ik dat wat er gebeurde veel leek op narratieve therapie. Niet in een praktijkruimte met een therapeut tegenover mij, maar via schrijven, herschrijven, ordenen en betekenis geven aan mijn eigen verhaal.

Narratieve therapie gaat ervan uit dat mensen zichzelf begrijpen via verhalen. Trauma, schaamte of verlies kunnen ervoor zorgen dat iemand zichzelf alleen nog ziet door één pijnlijke lens:

• de slechte moeder,
• de verlaten ouder,
• de mislukking,
• degene die tekortschiet.

Maar wanneer je jouw verhaal langzaam opnieuw onderzoekt, ontstaat er ruimte voor nuance, context en menselijkheid. Meer hierover lees je via GoodTherapy over narratieve therapie en identiteit.

Dat gebeurde ook bij mij.

Langzaam ontstond er samenhang tussen losse stukken pijn. Mijn blogs werden niet zachter omdat het verdriet minder echt werd, maar omdat er meer ruimte kwam om te begrijpen waar dat verdriet vandaan kwam. De website veranderde mee met mijn binnenwereld.

🌿 Hoe ook de vorm begon mee te helen

Wat mij misschien nog het meest raakt, is dat niet alleen de teksten veranderden, maar ook de uitstraling van de website. In het begin voelde alles chaotisch en onrustig. Maar langzaam ontstond er structuur:

• categorieën,
• beelden,
• rust,
• samenhang,
• zachte kleuren,
• romantische schilderachtige illustraties,
• langere verhalen,
• en ruimte om te ademen tussen de woorden.

Alsof niet alleen de inhoud, maar ook de omgeving veiliger werd.

Soms denk ik dat mensen onderschatten hoeveel invloed vorm heeft op emotionele verwerking. Een website kan schreeuwen, trekken en overprikkelen. Maar zij kan ook voelen als een rustige kamer waar iemand even mag landen.

Misschien is dat uiteindelijk wat ik onbewust probeerde te maken: geen perfecte website, maar een plek waar pijn mocht bestaan zonder geschreeuw.

🌿 De Engelse versie, structuur en de groei van iets groters

In twee jaar tijd gebeurde er eigenlijk ongelooflijk veel. Wat begon als losse blogs groeide langzaam uit tot:

• een boekstructuur,
• een Engelse versie,
• thematische categorieën,
• herschreven teksten,
• SEO,
• kunst,
• samenhang,
• en een duidelijke stem.

Sommige oude teksten voelden achteraf als poltergeistteksten: rauw, ongefilterd en explosief. Maar ik schaam me daar niet meer voor. Want die teksten waren onderdeel van het proces. Zonder die eerste ontlading was er waarschijnlijk nooit ruimte gekomen voor verdieping en structuur. En misschien is dat ook wat heling vaak werkelijk is: niet ineens “genezen” zijn, maar langzaam betekenis geven aan wat ooit alleen chaos leek.

🌿 Van chaos naar wortels

Wanneer ik nu naar de website kijk, voelt het soms alsof ik niet alleen een website heb gebouwd, maar ook een soort levensboom. Een plek waarin verdriet, trauma, moederschap, liefde, ADHD, verlies en hoop langzaam met elkaar verweven raakten.

Niet perfect.
Niet af.
Maar levend.

Misschien is dat uiteindelijk wat narratieve therapie werkelijk doet: je helpt om jezelf niet langer alleen te zien als de gebeurtenis die jou brak, maar als een mens met wortels, geschiedenis, pijn én groei.

En misschien begon mijn website ooit als een poltergeist… maar langzaam werd & wordt zij een verhaal. 🌿❤️