Wat me het meest verscheurt, is dat ik als moeder aan de zijlijn stond terwijl mijn dochter vocht voor haar leven op de IC – en ik haar niet durfde en mocht benaderen. Niet omdat ik haar niet wilde zien, maar omdat ik voelde dat mijn aanwezigheid haar hartslag zou laten stijgen. Omdat ik, in haar ogen, was veranderd van moeder in een soort dreiging. Ooit was ik haar veilige haven. En nu, na jaren van afstand en stilte, mocht ik alleen toekijken via de rand van de realiteit.

Dit is wat ouderverstoting doet. Het is geen theoretisch syndroom en of juridisch conflict. Het is een hartverscheurend verlies in een levende relatie, waarin liefde niet genoeg blijkt om de muur af te breken. Rauw, levend rouw. Geen afscheid, maar ook geen welkom. Je leeft als ouder in een niemandsland: niet overleden, niet aanwezig, maar ook niet vergeten.

Er is zoveel discussie over ‘PAS’ – het ouderverstotingssyndroom – of het bestaat, of het erkend moet worden in handboeken en rechtbanken. Maar voor mij hoeft het geen syndroom te heten om te voelen dat het echt is. Wat ik wél nodig heb, is dat het gezien wordt. Dat hulpverleners het herkennen. Dat rechters, therapeuten, buren en vrienden leren dat een kind niet zomaar een ouder loslaat. En dat die ouder niet per definitie ‘fout’ is.

Ik vraag geen medelijden. Geen label. Geen gelijk. Ik vraag ruimte voor verdriet. Voor dialoog. Voor herstel. Want zolang we ouderverstoting niet durven erkennen – onder welke naam dan ook – blijven kinderen verdwaald en ouders gebroken achter. En dat is precies wat ik mijn dochter zo graag had willen besparen.

Maar is officiële erkenning echt nodig?

Het is een vraag die ik mezelf steeds vaker stel. Moet het écht in de DSM staan om serieus genomen te worden? Of zijn er andere wegen naar erkenning, herstel en verandering?

✅ 1. Erkenning via bewustwording

Mijn verhaal is er maar één van velen. Maar elke keer dat ik het vertel, gebeurt er iets. In de blik van de ander. De stilte na mijn woorden. Of de herkenning. Blogs, lezingen, gesprekken aan de keukentafel, een kaartje in de brievenbus – het zijn stukjes bewustwording die samen een beweging vormen. Dat is misschien geen officiële erkenning, maar wel échte erkenning.

✅ 2. Erkenning via praktijk en beleid

Ik geloof dat professionals – in jeugdzorg, de rechtspraak, hulpverlening – geen handboek nodig hebben om te zien wat er aan de hand is. Ze hebben open ogen nodig. En moed. En scholing, ja, vooral dat. Begrip van wat oudervervreemding is, hoe het werkt, wat het met kinderen doet. Zodat ze niet langer alleen naar symptomen kijken, maar ook naar de onderstroom van loyaliteit, angst, manipulatie en verdriet.

✅ 3. Erkenning via taal

Soms is het goed om het woord ‘PAS’ los te laten. Niet omdat het niet bestaat, maar omdat het zoveel weerstand oproept. Andere woorden kunnen helpen: oudervervreemding, contactverlies, relationeel trauma, hechtingsverstoring. Niet omdat het de pijn verzacht, maar omdat het de deur opent naar gesprek. Naar erkenning. Naar actie.

✅ 4. Erkenning via ervaringsdeskundigheid

Ik ben geen wetenschapper. Geen psycholoog. Geen jurist. Maar ik ben wel moeder. En wat ik heb meegemaakt, is echt. En daarmee ben ik ook deskundig – in levenservaring, in gemis, in hoop houden. Als wij, ouders die dit hebben meegemaakt, durven spreken, kunnen we iets doorbreken. Niet alleen in onze eigen levens, maar ook in systemen. In culturen van zwijgen en veroordelen. In de jeugdzorg, familiezaken en de samenleving.

Ik hoop dat mijn woorden bijdragen aan erkenning. Aan zichtbaarheid. Aan beweging. Niet om het verleden terug te draaien, maar om een andere toekomst mogelijk te maken – voor ouders, voor kinderen, voor wie nog steeds hoopt op een ontmoeting voorbij de muur.

Daarom deze blog en dat heel misschien, vindt mijn dochter deze woorden ooit. En leest ze ze. En weet ze: ik was er. Ik ben er. Altijd.