Soms kijk je een film die je leuk vindt. Soms kijk je een film die je ontroert. En heel soms kijk je een film die iets aanraakt waarvoor je niet direct woorden hebt. Voor mij was Je m’appelle Agneta zo’n film. Terwijl de aftiteling voorbij rolde, merkte ik dat ik niet geraakt was door het verhaal alleen, maar door iets wat daaronder lag. Iets wat volgens mij veel mensen herkennen, ongeacht hun leeftijd, achtergrond of levensverhaal. Het diepe menselijke verlangen om werkelijk gezien te worden.

Op het eerste gezicht lijkt het verhaal vrij eenvoudig. Agneta is een vrouw van middelbare leeftijd die vastloopt in haar leven. Haar kinderen zijn uitgevlogen, haar huwelijk voelt leeg, haar dagen lijken steeds meer op elkaar. Wanneer zij besluit naar Frankrijk te vertrekken voor een nieuwe start, verwacht je bijna een luchtige film over avontuur, zelfontdekking of een late romance. Wat volgt blijkt echter veel gelaagder. Juist de ontmoeting met de oudere homoseksuele man voor wie zij moet zorgen, gaf deze film voor mij een emotionele diepte die ik niet had zien aankomen.

Wat mij zo raakte, was dat er tussen deze twee mensen langzaam iets ontstaat wat veel verder gaat dan vriendschap alleen. Onder de humor, de irritaties, de scherpe opmerkingen, de misverstanden en de soms ongemakkelijke momenten groeit een verbinding die nergens geforceerd voelt. Het zijn twee mensen die op hun eigen manier iets zijn kwijtgeraakt. Twee mensen die door de buitenwereld steeds minder lijken te worden gezien. Twee mensen die zich hebben aangepast aan de rollen die het leven hen heeft gegeven, terwijl er ergens diep vanbinnen nog steeds een mens zit die verlangt naar oprechte verbinding.

Tijdens het kijken voelde ik steeds sterker dat deze film eigenlijk niet gaat over Frankrijk. Ook niet over ouder worden. Zelfs niet over liefde in de traditionele betekenis van het woord. Voor mij gaat deze film over herkenning. Over wat er gebeurt wanneer iemand verder kijkt dan de rol die je vervult. Wanneer iemand niet kijkt naar de moeder, de echtgenote, de oudere man, de verzorger of de patiënt, maar simpelweg naar de mens daarachter.

Misschien was dat wel de reden waarom deze film mij zo diep ontroerde. Agneta wordt gezien. Niet om wat zij doet. Niet om wat zij betekent voor anderen. Niet om haar functie binnen een gezin. Gewoon als mens. Tegelijkertijd gebeurt precies hetzelfde bij de man voor wie zij zorgt. Ook hij wordt niet langer bekeken als een oudere man die hulp nodig heeft. Hij wordt gezien in zijn verlangens, zijn kwetsbaarheid, zijn humor, zijn verdriet, zijn geschiedenis. Juist daardoor ontstaat er iets wat zeldzaam voelt. Niet omdat één van hen de ander redt, maar omdat zij elkaar werkelijk ontmoeten.

Terwijl ik keek, moest ik regelmatig denken aan de seizoenen van het leven waar ik eerder over schreef. Onze maatschappij lijkt soms vooral aandacht te hebben voor de lente en de zomer. Voor jong zijn, verliefd worden, kinderen krijgen, carrières opbouwen, dromen najagen. Alsof de belangrijkste hoofdstukken van een mensenleven zich vooral aan het begin afspelen. Deze film vertelt iets heel anders. Deze film laat zien dat groei geen leeftijd kent. Dat verbinding geen leeftijd kent. Dat liefde geen leeftijd kent. Dat betekenis geen leeftijd kent. Dat er zelfs op momenten waarop je denkt dat het grootste deel van je verhaal al geschreven is, nog onverwachte ontmoetingen kunnen plaatsvinden die iets in beweging zetten wat jarenlang heeft gesluimerd.

Wat uiteindelijk bij mij bleef hangen, was niet de romantiek, niet het Franse landschap, niet de humor of de gebeurtenissen op zich. Wat bleef hangen was het besef dat ieder mens verlangt naar hetzelfde. We willen gezien worden. Niet om wat we presteren. Niet om de rol die we vervullen. Niet om wat we betekenen voor anderen. We willen gezien worden zoals we zijn. Misschien is dat wel de reden waarom deze film zoveel emoties bij mij losmaakte. Omdat zij laat zien dat het nooit te laat is voor een echte ontmoeting. Nooit te laat om jezelf opnieuw te ontdekken. Nooit te laat om een ander werkelijk te zien.

Dat zijn vaak de momenten waarop iets in ons zachtjes begint te helen.

⭐⭐⭐⭐⭐

Een prachtige, ontroerende film over zichtbaarheid, menselijkheid, verbinding en de bijzondere kracht van werkelijk gezien worden.