Pappa!
De kist sloot en de woorden
omsloten mij in mijn maag.

Een dreunende, beladen roep
die sneed dwars door mij heen.
Overal was het verlies.

De foto’s, de herinneringen, de toespraken
echoden weg met de dagen daarna,
die zo stil waren als de kist.

Want voordat hij sloot
en zijn ogen niet meer te zien waren,
waren we bij elkaar.

In een ruimte gevuld met
onverwerkt verdriet en samen dragen
Van die dag
dat aan het einde
de aarde jou omsloot.

PAPPA!
Ik zal niet vergeten,
maar herinneren zoals je was.
❤️