Soms vraag ik mij af hoeveel kinderen en volwassenen hun hele leven hebben gedacht dat er iets mis met hen was, terwijl hun brein misschien simpelweg op een andere manier informatie verwerkt.

De afgelopen tijd ben ik steeds meer gaan begrijpen dat mijn hoofd waarschijnlijk veel visueler werkt dan ik vroeger dacht. Niet alleen creatief of dromerig, maar echt fundamenteel anders in hoe informatie binnenkomt, wordt opgeslagen en weer wordt teruggevonden. Wanneer ik vroeger geschiedenis moest leren en er stonden genoeg afbeeldingen bij, dan kon ik via het beeld de tekst vaak weer terughalen. Ik zag als het ware een mentale foto van de pagina voor mij en vanuit dat beeld kwam de informatie weer naar boven. Wanneer er alleen maar lange lappen tekst stonden zonder beelden, schema’s of betekenisvolle verbanden, dan voelde leren bijna alsof ik losse zandkorrels probeerde vast te houden.

Misschien verklaart dat ook waarom ik mijn hele leven schema’s ben gaan maken. Niet omdat ik “zo georganiseerd” was, want geloof mij, mijn losse blaadjes zwerven werkelijk overal rond. Maar schema’s maakten informatie zichtbaar. Ze gaven woorden een plek. Pijlen, kleuren, blokjes en beelden zorgden ervoor dat mijn brein iets kreeg om zich aan vast te houden. Achteraf denk ik soms dat ik al heel jong onbewust mijn eigen vertaalsysteem aan het bouwen was.

Wat mij raakt, is dat het schoolsysteem daar eigenlijk helemaal niet op ingericht is. Het klassieke leermodel draait vooral om stilte, tekst, herhaling, werkgeheugen en lineair leren. Luisteren, onthouden, reproduceren. Voor sommige mensen werkt dat prima, maar voor veel visueel ingestelde ADHD-breinen voelt dat alsof je een vogel probeert te leren zwemmen terwijl hij eigenlijk geboren is om te vliegen.

Want een visueel associatief brein leert vaak niet stap voor stap, maar in netwerken. Een beeld roept een gevoel op, dat gevoel roept een herinnering op, die herinnering brengt betekenis, en ineens ontstaat er begrip. Veel ADHD’ers denken niet lineair, maar associatief. Niet van A naar B naar C, maar van A naar een beeld, naar een gevoel, naar een herinnering, naar een nieuw idee. Dat kan chaotisch voelen, maar het is tegelijkertijd ook enorm creatief.

Misschien is dat ook waarom zoveel neurodivergente mensen zich jarenlang “dom” hebben gevoeld, terwijl ze eigenlijk intelligent waren op een manier die moeilijk meetbaar was binnen het systeem waarin ze moesten functioneren. Hoeveel kinderen kregen vroeger niet te horen dat ze beter hun best moesten doen, terwijl hun brein simpelweg een andere ingang nodig had? Een beeld. Een verhaal. Een betekenisvolle verbinding. Iets wat voelbaar werd in plaats van alleen maar uit het hoofd geleerd.

Ik herken dat zelfs bij namen onthouden. Een naam zonder gezicht blijft voor mij vaak niet hangen. Pas wanneer ik iemand meerdere keren heb gezien, een stem heb gehoord, een sfeer heb gevoeld of een beeld erbij heb opgeslagen, ontstaat er een netwerk in mijn hoofd waardoor die informatie blijft bestaan. Voor mij zijn beelden geen decoratie bij informatie, maar juist de toegangspoort ernaartoe.

Het bijzondere is misschien wel dat ik nu pas begin te begrijpen dat dit niet per se een tekortkoming is, maar ook een kracht kan zijn. Want dezelfde manier van denken die ervoor zorgde dat school soms vermoeiend was, zorgt nu ook voor creativiteit, symboliek, fotografie, sfeer voelen, verbanden leggen en het vermogen om emoties zichtbaar te maken. Misschien is dat ook waarom ik nu zoveel bezig ben met printables, schema’s, beelden en visuele hulpmiddelen. Eigenlijk probeer ik informatie niet alleen begrijpelijk te maken, maar ook voelbaar.

Soms denk ik zelfs dat veel van mijn werk voortkomt uit het verlangen naar hulpmiddelen die ik vroeger zelf nodig had gehad. Niet nóg meer tekst, nóg meer uitleg of nóg meer discipline, maar zachtere manieren van leren en onthouden. Manieren die passen bij een brein dat denkt in beelden, associaties, emoties en betekenis.

Misschien zijn sommige mensen niet chaotisch omdat ze niets kunnen, maar omdat hun hoofd tegelijkertijd duizenden verbindingen maakt. Misschien zijn sommige mensen niet “slecht in leren”, maar leren ze simpelweg in een taal die nooit echt gesproken werd binnen de muren van school.

Dat is waarschijnlijk waarom zoveel neurodivergente volwassenen later pas ontdekken dat ze nooit dom waren. Ze dachten gewoon in beelden.

🌿 Neem mee wat bij je past

Niet alles hoeft voor iedereen te zijn. Raakte dit blog iets in jou, dan kun je het bijbehorende losse blaadje downloaden en toevoegen aan jouw eigen Losse Blaadjes Map.

Stop in:
📁 Jouw Losse Blaadjes Map
⬇ Download schema: Zo denkt een visueel ADHD-brein