Ik zit aan de rand van het leven,
waar het water mijn tranen niet kent
en de wind mijn verhaal nog bewaart
in het ritselen van bladeren.
De zon durft me niet te verblinden,
maar kust zacht mijn schouder
alsof ze zegt:
Je bent er nog. Je mag er zijn.
Mijn hart klopt traag
maar niet voor niets.
Er leeft nog hoop tussen de kreukels
van verlies.
En al wie mij verliet
leeft in mijn stilte voort.
Ik ben moeder.
Mijn handen zijn gevuld
met liefde —
voor mezelf
en voor jou.
Geef een reactie