- Tienertourvriendin
Ik heb het verhaal in één ruk uitgelezen. Het ontroerde me. Als dè Tienertourvriendin wist ik een deel van het leven van deze K#t moeder maar zeker niet alles. Ook ik herken het deel “ouderverstoting” . Een zware periode waarin je je inderdaad afvraagt Hoe, Waarom, Wat als …etc etc. Respect voor deze K#tmoeder en alle andere K#touders die dit meemaken. Door dit verhaal is maar weer eens duidelijk dat je nooit de enige bent. Het tevens narcistische karakter van de Taalvader in deze, bevordert het herstel niet. Zo vervelend dat je je als “verstoten” ouder zo machteloos voelt in deze situatie. Hopelijk schijnt er snel weer licht aan het einde van deze K#Ttunnel. Xxx
- Anna Kock
In deze indringende roman schetst Esmée de Roudtke de complexe relatie tussen een moeder en dochter. De moeder groeit op met ernstige rugproblemen en ligt als kind wekenlang plat in het ziekenhuis. Die beklemmende jeugd laat diepe sporen na ook thuis, waar zorg, controle en emotionele onmacht hand in hand gaan.
De dochter raakt op haar beurt verstrikt in ongezonde vriendschappen. De afstand tot haar moeder groeit langzaam. Zonder duidelijk moment glijdt de relatie richting een onvermijdelijke breuk.
De stijl is eerlijk en onverbloemd, de sfeer intens. Ondanks het zware thema leest het boek als een pageturner: schrijnend, maar meeslepend tot het eind.
- Anonieme lezer
Een rauw, eerlijk en soms pijnlijk confronterend verhaal, waarin de schrijfster niets verbloemt. Juist doordat het zo direct en ongefilterd is, raakt het. Tussen de scherpe observaties zitten momenten van kwetsbaarheid en humor die het geheel lucht geven en menselijk maken. Soms is het lastig om de tijdlijnen vast te houden, maar dat voelt tegelijk ook heel authentiek ADHD en maakt het verhaal juist eigen. Geen gepolijste roman, maar een authentiek verslag dat je meeneemt in de complexiteit van relaties, keuzes en overleven.
- Janus Bifrons
Inleiding:
Het boek wordt aangeboden als een zoektocht. Die zoektocht eindigt bij het vinden van “mezelf”, zoals de schrijfster vertelt. De ingrediënten van de tocht zijn o.a. het lage zelfbeeld, het niet gezien worden, relaties die uit balans zijn, een belemmerende handycap en de familieverhoudingen. En ook de rugzakjes uit eerdere generaties, die worden doorgegeven. Daarnaast is er sprake van “als ik dat van tevoren had geweten dan….” En dat is nou juist het paradoxale aan het leven. Je begint onervaren op het naïeve af , onwetend, met de vraag wie je echt bent. En als dan het leven zich voltrekt binnen onevenwichtige relaties, ook de relatie met jezelf, ontstaan er (emotionele) stormen, die pas ervaren worden als je uit het oog van de orkaan stapt. En daar is veel moed, doorzettingsvermogen en inzicht voor nodig om dan overeind te blijven.
Samenvatting:
Het boek bevat personages zoals Taalvader, Professorzoon, Raadseldochter. Taalvader die zich niet volledig kan hechten aan zijn vrouw omdat hij de navelstreng met zijn moeder niet kan doorknippen. Een van de oorzaken van de scheiding. Professorzoon is hoog intelligent en is in staat om de band met zijn moeder aan te gaan en vol te houden. En Raadseldochter, tja zij kiest voor haar vader, waardoor de relatie met moeder door verschillende oorzaken onmogelijk wordt. De vervreemding is daar. Het contact wordt nihil. En dat is KUT.
Er worden in het boek allerlei menselijke eigenschappen aangesneden, die leiden tot de gebeurtenissen zoals ze zich gaan voordoen. Kritisch zijn, oordelen, dominant zijn, altijd iemand willen verbeteren, iemand dus niet in zijn waarde laten ofwel in zijn kracht zetten. Eén groot gevecht.
Daarnaast is er ook een maatschappij die opdringerig is. De eisen zijn niet gering, al is het alleen al de enorme informatiestroom die het er niet eenvoudiger op maakt om te voldoen aan het beeld van de ideale moeder. Kinderen krijgen is soms een roze wolk, die giftig kan zijn.
Conclusie:
Lees dit boek! Wellicht dat u omstandigheden herkent en weet dat u niet de enige bent, die door omstandigheden in niet gewenste situaties terecht bent gekomen.